อันนี้ไม่เเน่ ใจอ่าครับ
ฮ่าๆๆๆๆ

คุ้นมากมาย
เหมือน จะเคยเห้นครับ

เรียน รร. ไรอ่า
หน้าคุ้นๆๆ ครับ

คิดถึง ^^

ไอ

หอย

น็อต


..เครียดจัง....


...ต้องทำแฟ้มแข่ง..

.....ผลงานก้อม่ายมี....


ฮือ ฮือ ฮือ


จะหั้ยฉานทามอย่างไง?

เฮ้อ


เค้าไม่คิดจะตอบเม้นเลยเหรอเนี่ยย

หนักใจตรงที่ความจำเป็นบางอย่าง
กดดัน ทำให้เราเจอกันต่อไป
ยิ่งเจอใจยิ่งเจ็บ มันทรมานเกินไป
ห่างกันไปให้ไกลมันยังดีกว่า

คนที่รักร้างไกลนั้นเจ็บไม่นาน
คนไม่รักใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า
แต่ว่าหนทาง ทางของคน
ไม่มีให้เลือกเท่าไหร่ เจ็บสักเท่าไร
(เจ็บสักเท่าไร) ก็ต้องรับมา

จากคนๆ ที่เคยมีใจกันอยู่
เปลี่ยนไปเป็นไม่มีเยื่อใยต่อกัน
อยากลืมๆ ทุกสิ่ง ลบล้างเรื่องวันวาน
หากเราไม่เห็นกันคงลืมกันได้

หนักใจตรงที่ความจำเป็นบางอย่าง
กดดัน ทำให้เราเจอกันต่อไป
ยิ่งเจอใจยิ่งเจ็บ มันทรมานเกินไป
ห่างกันไปให้ไกลมันยังดีกว่า

คนที่รักร้างไกลนั้นเจ็บไม่นาน
คนไม่รักใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า
แต่ว่าหนทาง ทางของคน
ไม่มีให้เลือกเท่าไหร่ เจ็บสักเท่าไร
(เจ็บสักเท่าไร) ก็ต้องรับมา

อีกนาน นานเท่าไร มันจึงจะจบ
จบไป ไปให้ไกลๆ กันสุดตา
อยากมีชีวิตใหม่ ไม่ต้องมีเธอมา
ต้องเจอกับสายตาเย็นชากันอยู่

เจ็บปวดเสมอ ที่ต้องเจอกัน
เอ่ยปากต่อกัน เหมือนคนใหม่
จำใจแสดง แกล้งทำกันไป
อย่างไม่ค่อยเต็มใจ อย่างกับคนไม่เคยรักกัน

คนที่รักร้างไกลนั้นเจ็บไม่นาน
คนไม่รักใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า
แต่ว่าหนทาง ทางของคน
ไม่มีให้เลือกเท่าไหร่ เจ็บสักเท่าไร
(เจ็บสักเท่าไร) ก็ต้องรับมา

อีกนาน นานเท่าไร มันจึงจะจบ
จบไป ไปให้ไกลๆ กันสุดตา
อยากมีชีวิตใหม่ ไม่ต้องมีเธอมา
ต้องเจอกับสายตาเย็นชากันอยู่

ต้องเจอกับสายตาเย็นชากันอยู่

จร้าดูแลดีอยู่เร้วตัวเอง...
ขอถามไรหน่อยนะ

พี่คิดว่าฟ้ามักชอบมาเล่นตลก.
กับเราเสมอรึเปล่า-
หรือมาทดสอบความแข็งแกร่งของเรา
ว่าจะผ่านและสามารถแก้ไขปัญหาที่เข้ามาได้รึเปล่า

สำหรับหนูเร้ว
มันจริง....
ฟ้ามักจะเล่นตลกกับคนที่จริงจังกับชีวิต
ทุกๆอย่างจะโดยกลั่นแกล้งหัยเจอแต่ปัญหา
ทั้งเรื่องงาน การเรียน การเงิน อนาคต และความรัก
เมื่อไหร่ก้อตามที่คิดจะจริงจังกับมัน
ก้อเหมือนจะโดนกลั่นแกล้งหัยเจอแต่ปัญหา
ที่ตามมาคือความไม่สมหวังหรือผิดหวังนั่นเอง
ไม่รุนะว่าฟ้าจะทดสอบเราไปถึงเมื่อไหร่กัน

แล้วพี่ล่ะคิดว่าเป็นอย่างไร
??????

โลกของฉันมันต่างจากละคร
มันเป็นตอนที่ฉันเองต้องผิดหวัง
ความเป็นจิงที่ต้องเจออีกครั้ง
ความเป็นจิงที่คู่กันกับตัวร้าย

ใครจะรู้ว่าทศกัณฑ์รักนางสีดามากกว่าเท่าไหร่
จิงป้ะ ๆ 555

ทุกๆครั้งที่เปิดดูละคร มีบางตอนที่ฉันเองไม่อาจมี
ในละครมีผู้ชายดี๊ดี คงเป็นใครคนที่เธอนั้นใฝ่ฝัน

แต่กลับมาสู้ชีวิตจริงไม่มีให้อิงอะไร
ใครๆ ก็มองเราไม่ดี

งั้นผู้ชายดีๆ คงมีแต่ในนิยาย
งั้นผู้ชายอย่างฉันก็ต้องเจ็บใจไปทุกราย
เพราะผู้ชายดีๆ นั้นมีแค่ในนิยาย
ฉันก็แค่ผู้ร้ายถึงรักแค่ไหนคงต้องตาย
สุดท้ายเค้าได้เธอไปครอง

ใครว่าชีวิตเหมือนในละคร
ชีวิตน่ะมันยิ่งกว่าละครอีก ฟังกันนะ ฟังละวะ
ถึงร้ายก็รักนะ เกเรยังไงก็รักนะ
หน้าตาเป็นตัวกำหนดเทวดาเขียนบทยังไงกันวะ
อยากเกิดเป็นตัวพระ แต่เค้าลิขิตให้เป็นตัวร้าย
ใครจะรู้ว่าทศกัณฑ์รักนางสีดามากกว่าเท่าไหร่
ถึงร้ายก็รักจริงไม่ใช้สลิงไม่ใช้สตั้น
เหนื่อยใจก็เล่นโผนางเอกร้องโฮสั่งงานศพครั้น
อกหักมาทีไม่มีคนดูเห็นใจ
จะเปิดศึกชิงนางก็คงต้องแพ้เรื่อยไป
จะมองทางซ้ายจะมองทางขวาเฮ้ยมันก้อโกงนี่หว่า
มือถือดอกไม้ไว้หนวดไว้เคราเขาหาว่าโจรป่า
โรมรันพันตูความรักของกูชักมัน
ขีดๆเขียนๆกันไปเฮ้ยเด๋วเล่นไม่ทัน
จะรีบไปไหนสงครามยังไม่จบยังต้องรบอีกครั้ง
คุณคิดว่าผมรักเธอเท่าไหร่มากกว่าพันครั้ง
จะยอมตายพลีกายช่วยให้ละครขายดี
เกิดชาติหน้าฉันใดขอเป็นพระเอกสักที

แต่กลับมาสู้ชีวิตจริงไม่มีให้อิงอะไร
ใครๆ ก็มองเราไม่ดี

โลกของฉันมันต่างจากละคร
มันเป็นตอนที่ฉันเองต้องผิดหวัง
ความเป็นจิงที่ต้องเจออีกครั้ง
ความเป็นจิงที่คู่กันกับตัวร้าย

แต่กลับมาสู้ชีวิตจริงไม่มีให้อิงอะไร
ใครๆ ก็มองเราไม่ดี

งั้นผู้ชายดีๆ คงมีแต่ในนิยาย
งั้นผู้ชายอย่างฉันก็ต้องเจ็บใจไปทุกราย
เพราะผู้ชายดีๆ นั้นมีแค่ในนิยาย
ฉันก็แค่ผู้ร้ายถึงรักแค่ไหนคงต้องตาย
สุดท้ายเค้าได้เธอไปครอง

ผู้ร้ายก็ต้องลงไปกอง

อยากความจำเสื่อมโว้ย^^

ใช่และ~ เพราะมันผูกพัน จนยากที่จะลืม
ไม่เจอ ไม่พบ ไม่เห็น ..น่าจะดี

แต่เพราะความจำเป็น ยังต้องเจอกันอยู่ วุย..เวงกำ~

ปลอบใจตัวเอง ว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไร .
ข่มใจเอาไว้ไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา .



แม้ความรักเราได้จบไปเนิ่นนาน
คงไม่มีอีกแล้ว ไม่อาจย้อนคืนมาใหม่
แม้วว่าทุกอย่างได้เปลี่ยนไปมากมาย
และฉันในวันนี้ ก็คงมีคนเคียงข้างกาย

แต่ในเวลาที่เหงาใจ
ช่วงเวลาไม่มีใคร
อยากบอกเธอว่าหัวใจฉันคนนี้

มีเธอ เสมอตลอดมา ไม่ว่ามีใครอยู่ข้างกาย
ในส่วนลึกของใจยังเก็บเธอไว้
มีเธออยู่ท่ามกลางความเหงา
ในคืนวันอ้างว้างเดียวดาย
ฉันยังคงคิดถึง เธอเสมอ

ไม่อาจรู้ได้ ว่าเธออยู่ที่ใด
แต่ข้างในส่วนลึก
ยังคงนึกถึงเธออยู่

ปลอบใจตัวเอง ว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไร .

ก่คงเปนเพราะความผูกพันนั่นแหละมั้ง
ที่ทำให้ฉันตัดใจจากเทอไม่ได้ซักที ^^

คุงเพื่อน~
เงียบเลยน๊า..เม็น ๆๆบ้างจิ
แฮ่ ๆๆ ถามไรหน่อย??
เคยมีความหวังในเรื่องบ้างเรื่องไหม *

ตั้งใจเรียน เป็นครูที่ดีให้ได้ล่ะ ^^

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างเลยนะ ยัยตัวร้าย
487 วัน ฉันรักเทอ อ !!